Ik heb al een paar dagen de neiging iets op deze site te zetten, maar ik weet niet zo goed wat.
Ik mis haar. Dat is wat ik wil schrijven. Het gevoel van missen blijft. Het is nog steeds onvoorstelbaar dat ik haar nooit meer zal zien. Dat onherroepelijke van de dood is voor een mensengeest bijna niet te vatten.

Woensdag zagen Frank en ik een film die ook over missen en rouwen ging. Het was een fantasierijke, Japanse animatiefilm. Al kijkend naar de film kwam het gevoel over me dat het een universeel, menselijk thema is, hoe ga je om met verlies en verandering? Daar hebben we films voor nodig, en boeken, en muziek.


Een week voor haar dood, gezellig kletsend aan de telefoon met oma.

De mensen die me op Facebook of Twitter volgen, weten het al, maar ik wil het hier ook nog even schrijven: de boeken zijn er! Afgelopen maandag werden ze bij mij thuis bezorgd. Ik dacht dat ze pas een paar dagen later zouden komen, dus ik had er niet op gerekend. Ik hoorde de deurbel niet eens omdat ik muziek aan had. Gelukkig liep de buurvrouw net op het juiste moment langs en kwam het toch nog goed.

Ik heb 500 boeken besteld omdat het voor de manier waarop ze gedrukt zijn (harde kaft, gebonden) bijna niet mogelijk is om er minder te bestellen. Maar toen ik de hoeveelheid zag, schrok ik ervan. Dat overschaduwde het bijzondere moment waarop ik voor het eerst het boek zag nogal. Pas 's avonds kon ik het boek rustig bekijken en concluderen dat het goed geworden is. Het is mooi gedrukt, op mooi papier, met prachtige illustraties en een knalroze schutblad.

Het is een vreemde gewaarwording dat het boek klaar is, drie jaar heb ik eraan gewerkt en nu is het er ineens. Het levert gemengde gevoelens op, ergens ben ik dolblij, maar ergens ook niet. Misschien heeft het ermee te maken dat ik het eigenlijk ook aan Kira wil laten zien? Ik ben het voor haar gaan schrijven. Maar misschien het hoort er gewoon bij, zoiets zei een schrijf-vriendin gisteren ook. Dat het verheugen op de komst van je boek, bijna nog leuker is dan het moment dat het boek er is.

Ik ben het nu aan Kaio aan het voorlezen en hij vroeg gisterenochtend toen hij wakker werd meteen of ik nóg een hoofdstuk wilde lezen. En ik hoorde van een bevriende moeder die ik woensdag zag dat ze het ook gelijk met haar zoontje is gaan lezen. Ik denk dat het boek geschikt is voor kinderen vanaf 5 jaar - maar Kaio is jonger en die vindt het dus ook leuk.

Voor bestellingen of meer informatie: www.eilandvankeila.nl

Vanmiddag gingen Frank, Kaio en ik naar de houten speelgoedwinkel in onze oude buurt. Daar gingen we in de eerste jaren van Kira's leven altijd een verjaardagscadeau uitzoeken voor haar.

Ik had bedacht dat ik dit jaar een poppenkast wilde kopen voor haar geboortedag. Een cadeau waarvan ik bijna zeker weet dat zij het leuk gevonden zou hebben, en Kaio vindt het ook leuk. En niet helemaal toevallig: in mijn kinderboek komt ook een poppenkast voor. Jammer genoeg hadden ze er geen, maar in een winkel een paar straten verderop wel.

Toen we thuis waren, vroeg Kaio of de doos vandaag al open mocht... eerst zeiden we van niet, maar na wat overleg hebben we het toch maar wel gedaan. Een geboortedag is geen echte verjaardag, dus daar hoeven we niet op te wachten. En nu is het weekend en hebben we tijd om ermee te spelen. Kaio hield een erg grappige voorstelling met zijn Muppet-poppen.

Terwijl ik naar Kaio zat te kijken, vroeg ik me af wat voor soort voorstelling Kira verzonnen zou hebben en of ze misschien samen iets zouden spelen. Het blijft moeilijk dat ze er niet meer is - maar dat hoef ik er misschien niet eens bij te zeggen... dat is wel duidelijk...

Voor het januari-nummer van het contactblad van de vereniging Ouders van een Overleden kind heb ik een tekst geschreven. Ik schreef het naar aanleiding van een boek dat ik las over rouwverwerking.
Daarin stond: Het gaat erom de fysieke persoon en de oude wereld waarin je samen was, los te laten en hem of haar symbolisch in je leven een plaats te geven en verder mee te dragen.

Klik op LEES VERDER om het stuk te lezen.

Op onze poëzie scheurkalender stond zondag een mooi gedicht. Het deed me denken aan Kira, en aan het kinderboek dat ik maak, over een eiland. Frank vond de verwijzing naar de bijbel een beetje jammer (hij is niet zo kerkelijk), maar verder vond ook hij het een mooi gedicht. Het gaat over het gevoel dat je iets ongedaan wilt maken - in ons geval het sterven van Kira. Wat zou ik graag terug gaan, en thuiskomen op een plek waar zij er gewoon is.

HET EILAND

We gaan naar ons eiland vannacht.
We verbranden de boot die ons bracht.
We verbranden de veerman, verbranden de stad,
verbranden de pijn die je ooit hebt gehad,
verbranden de doden en hun namen.
We verbranden het land waaruit we kwamen.
De as laten we achter maar het vuur nemen we mee
over zee, op de wind, jij en ik en ons kind,
wij gaan naar ons eiland vannacht.

En daar is een tuin
en de poort staat open
en het blad valt van ons af
en ons kind hangt de appel terug aan de tak
en de slang verdwijnt in de hand waaruit hij kwam
en een stem in de tuin
zegt dat we thuisgekomen zijn.

We gaan naar ons eiland vannacht.

- Sjoerd Kuyper

(Uit 'September', Nieuw Amsterdam, Amsterdam, 2009)

Het mag nog net, op 9 januari: ik wens iedereen die dit leest veel liefde toe voor 2012. Geluk, gezondheid en geld (de drie g's zei iemand net bij yoga) natuurlijk ook. Maar de liefde is toch het belangrijkst.

Het wordt iets stiller hier op Kira's blog. Ik denk dat het een natuurlijke ontwikkeling is. Veel dingen die Frank en ik meemaken rondom het rouwen zijn inmiddels niet nieuw meer, veel hebben we al eens beschreven. Ik realiseerde me laatst dat deze site al bijna acht jaar bestaat, voor internet-begrippen is dat een eeuwigheid.

Ik ben weer volop bezig met het kinderboek. Op Eilandvankeila.nl houd ik een blog bij van de laatste ontwikkelingen. Ik wil het boek aan derden niet presenteren als boek dat ik geschreven heb voor mijn overleden kind. Ik vind dat het gewoon een goed boek moet zijn, ook voor de lezers die niets van de achtergrond weten. Maar tegelijkertijd zullen mensen dit best willen weten... ik heb er de vorm nog niet voor gevonden. Vandaag kreeg ik een eerste offerte binnen van een drukker. Het bedrag is even slikken, vooral omdat ik nu zelf de uitgever ben. Maar het gaat er komen!

Zondag is het weer zover: kaarsen branden wereldwijd, om 19.00 steken mensen over de hele wereld een kaars aan om aan overleden kinderen te denken. De kaarsen branden een uur lang zodat er verspreid over de tijdzones van de wereld 24 uur lang een kaars brandt. Wij doen weer mee!

Sinds Kira is overleden, probeer ik bezig te blijven. Kennelijk is dat mijn manier van ermee omgaan. Ik ga niet dagenlang thuis op de bank zitten huilen, ik blijf in beweging, soms letterlijk door te fietsen, en soms door te werken of plannen te verzinnen. Het is niet dat ik op die manier kan wegrennen van het verdriet, want dat is er toch wel, maar het is een manier om het hanteerbaar te houden. Soms kan het nog steeds zo rauw en heftig voelen.

Gisterenavond keken Frank en ik onze favoriete serie. Een meisje werd ernstig ziek (in Amerika, jaren 20) en de moeder mocht niet bij het meisje in het ziekenhuis. Het meisje riep om haar moeder toen ze een vreselijke prik in haar rug kreeg. Je zag hoe machteloos en hulpeloos de moeder op de gang stond. Aan het eind van de aflevering ging de moeder stiekem naar binnen toen niemand oplette en ze ging bij haar dochter in bed liggen. De dochter reageerde niet omdat ze zo ziek was.
Ook nu weer, nu ik erover schrijf, raakt het me. Het is afschuwelijk om die machteloosheid te zien, zo vreselijk herkenbaar. Niet dat wij niet bij Kira mochten - integendeel - maar ook wij konden uiteindelijk niet zoveel doen. Het glipt door je vingers heen.
Toen de serie afgelopen was, stonden Frank en ik er natuurlijk bij stil wat het met ons deed, maar niet te lang. Ergens wil ik het gewoon niet weten. Dus ik ging een boek lezen en heb daarna rustig geslapen. Deze momenten komen en gaan - en ik ben heel blij als ze weer zijn gegaan.

Ik kwam onderstaande foto van Kira laatst tegen toen ik in mijn fotomap bladerde, gemaakt in november 2007 bij de intocht van Sinterklaas in Amsterdam. Ik had de foto al lang niet gezien, dan lijkt hij weer even nieuw.

Er is ineens allemaal nieuws op het kinderboek-front. Beetje vreemde timing misschien omdat het boek nog niet klaar is (de illustrator is helaas even druk met een andere klus), maar het komt toevallig zo uit. Afgelopen donderdag was ik op de school van mijn nichtje om voor te lezen uit Eiland van Keila. Ze had tegen de juf gezegd dat haar tante bezig was met een kinderboek en daarom werd ik uitgenodigd. Een hele eer, vond ik. De moeder van Frank (boekbinder) heeft voor de gelegenheid een boek gemaakt. Het ziet er prachtig uit.



Ik werd in de klas aangekondigd als 'de echte schrijfster'. Het is grappig, als mensen je zo noemen, ga je je er vanzelf naar gedragen. Hoewel ik telkens verontschuldigend zei dat het boek nog niet klaar was. De kinderen stelden leuke vragen zoals 'schrijf je met een speciale pen?' en 'doe je iets speciaals aan als je gaat schrijven?'. Ik had boekenleggers laten drukken en die heb ik uitgedeeld aan de kinderen.

Ander nieuws is dat de iPhone app die Frank en ik aan het maken waren, klaar is. Sinds vrijdagochtend is hij in de App Store gratis te krijgen. We vinden het heel stoer dat onze eigen app daar tussen alle andere apps staat. Je kunt de personages bekijken en een memory spelletje spelen. Ik heb trouwens ook een website gemaakt: www.eilandvankeila.nl.

En zo stuurt Kira ons voort... niet met haar lijfelijke aanwezigheid, maar indirect, door ons te inspireren en motiveren.

...is Kira geworden. Vandaag is Kaio precies zo oud als Kira was toen ze stierf. Een gewone dag eigenlijk. Net zoals Kira's overlijden de wereld niet liet stoppen, ging deze dag ook gewoon door. Ik heb wel af en toe gedacht aan hoe het drie jaar geleden was. Hoe Kira op de Intensive Care lag en hoe moeilijk ze het had.
Dat Kaio nu net zo lang leeft als zij is een vreemd idee. Het lijkt nog maar zo kort. Maar Kira heeft het ermee moeten doen. En wij ook.
Ik ben erg benieuwd of het na vandaag langzaam anders wordt. Hoe het voelt als we Kaio dingen zullen zien doen die Kira nog niet deed. Tot nu toe heeft Kira het meeste al "voorgedaan": naar school gaan is natuurlijk nu het meest in het oog springende voorbeeld. Kira kon dat op een bepaalde manier beter aan dan Kaio, ze stapte makkelijker (misschien naïever, onbevangener) af op nieuwe uitdagingen. Dat blijf ik in haar bewonderen.
En in mijn gedachten zal Kira het ook allemaal meemaken.